Aan de Van Schuylenburgstraat 62 bevindt zich De Opknapper. Een professionele fietsenwinkel en rijwielhersteller, met nieuwe fietsen van merken als Gazelle, Sparta en Union, maar ook gebruikte fietsen en zelfs elektrische fietsen. Voor een klein bedrag kan je fiets thuis gehaald én gebracht worden. Dát is nog eens een sterk staaltje service!

In de media wordt de laatste tijd vooral gesproken over Europa. Over de globalisering. Als individuele mens is de dynamiek in de wereld nauwelijks meer te overzien. Ik voel me in ieder geval steeds nietiger. Klein, nauwelijks meer van belang. Bijna zou ik verdrinken in de wetten van de schaalvergroting. Ten onder gaan aan de beslissingen van verre, onbekende politici die hun eigen belangen verkopen als het beste voor ons allemaal. Deze week werd ik me echter weer bewust van iets waar het eigenlijk veel meer om gaat. De kracht van de kleinheid. Van de nabijheid. Burenhulp.
Onze zoon is plotseling opgenomen in het ziekenhuis. Het gaat stapje voor stapje beter met hem, wees gerust. De eerste dag was er paniek. Mijn vrouw en ik werkten, konden niet meteen thuis zijn. Liefdevol nam de buurvrouw de honneurs waar. Zoonlief zat halverwege de trap, niet meer in staat naar boven dan wel beneden te gaan. Zij durfde hem niet naar beneden te begeleiden, bevreesd als zij was hem pijn te doen. Daarom haalde zij hulp bij twee andere buren, die hem gezamenlijk naar beneden tilden en hem voorzichtig op de bank legden. De buurvrouw gaf hem vervolgens pijnstillers, legde een deken over hem heen en schonk een glas water voor hem in. Ze bleef bij hem totdat ik eindelijk thuis was gekomen.
De kern van de menselijke samenleving ligt helemaal niet in Europa. Niet in de mondiale gemeenschap die we schijnen te moeten zijn. Hij woont naast ons, in de straat. Hij is de vriend die zich zorgen maakt, de familie die opeens zo verschrikkelijk vertrouwd is. Het is goed om dat te voelen. Dat sterkt je. Het maakt dankbaar. Het maakt je mens.
Marcel de Jong

Na ons asperge-avontuur zijn we zuidelijk afgezakt tot aan Maastricht, een gezellige stad met een eigen identiteit. Allereerst zijn we een centraal gelegen ‘frituur’ binnen gegaan voor het fameuze zuurvlees. Iedere snacktent serveert deze specialiteit die vanaf ‘s middags tot diep in de nacht gegeten wordt. De volgende dag zijn we ons gaan richten op het maken van dit Limburgse gerecht om te zien hoe goed het ons zou lukken. Traditioneel word deze stoofschotel bereid met paardenvlees. Omdat rijkelui in tijden van malaise hun dochter’s veulen niet meer kunnen betalen is de consumptie van paardenvlees al eeuwenlang een graadmeter van dalende welvaart. Met de eurocrisis in ons achterhoofd gingen we dus vol goede moed op zoek naar een stuk paard. Maar! De Nederlander eet geen paarden meer. Dus hebben we gekozen om voor dit diner konijn op het zuur te maken bij een eetcafé vlak achter het Onze Lieve Vrouwenplein. Met huisgemaakte friet en mayonaise en een fris groen slaatje hebben we onszelf en Café Forum een heerlijk avondmaaltje verschaft. De volgende ochtend hadden we afgesproken in De Bisschopsmolen, waar door de kracht van de stromende Maas spelt werd gemalen (een oud soort tarwe). In de bakkerij, die op volle toeren draaide, hebben we een aantal uur geholpen. En nu: op naar de Elzas!